Det er vel ikkje uvanleg å bli “lurt” av diverse reklamefilmar. Men sjeldan har eg gått så fullstendig på limpinnen som denne gongen. Og av alle ting er det bankfolk som har lurt meg…

Eg har nemleg lenge gått og venta på at filmen FireTreToEn skal koma på norske lerret. Store skodespelarar som Pia Tjelta og Nicolai Cleve Broch har lagt lista høgt der oppe. Men eg må visst framleis venta lenge før eg får sjå noko til filmen…

Filmen eksisterer ikkje.

Vi vet ikke hva som skjer.
Vi vet ikke om gutta kommer levende fra det.
Vi vet ikke hvem som kutter tauet.
Vi vet heller ikke om hun i vinduet hopper.

Vi vet ikke hva som skjer.
For dette er ingen film.
Dette er en reklamefilm. For DnB NOR.
Og vi vet ikke hva som skjer.
Akkurat som i livet.

Gå til heimesida og sjå filmtraileren/reklamefilmen her

Panikken er i ferd med å ta meg fullstendig. Eg er nærast paralysert. Nei, forresten: Eg er paralysert.

Det er ikkje så veldig lenge att til familien Indrebø skal forlata Noreg for nokre år. Berre 52 dagar, faktisk.

Resultatet er ikkje manisk pakking og hektisk førebuing til utreise. Heller ei sterk uro for at eg kanskje ikkje rekk å gjere alt eg hadde tenkt å gjere før me reiser likevel. Difor er spørsmålet: Kva er viktigast å få gjort før eg reiser? Dagsturen til Kvitsøy? Møte i frimerkeklubben? Eller kanskje noko heilt anna?

Førebels sit eg berre her, med pcen i fanget og kaffien på bordet. Og undrast.

(Obs! Dette er eit tildels svært internt NLM Stavanger-innlegg. Dersom du likevel vil lese, er du hjarteleg velkomen!)

Eg har lenge vore stolt av at det er rom for mange ulike meiningar i Misjonssambandet, og det er eg framleis. Men på kretsmøtene i Stavanger krets kan likevel debatten nokre gonger bli både ufin og usakleg.

På årets møte, som gjekk av stabelen denne helga, var den største saka om det skulle vera mogeleg for kvinner å bli valde inn som medlemmer av kretsstyret. Dei fleste som tok ordet i denne saka, meinte at dette var ein feil veg å gå.

Dette er eit synspunkt eg er usamd med, men respekterer. Men eg har likevel problem med måten det vart argumentert på. For dei fleste som tok til mæle mot kvinner i kretsstyret, gjorde det til eit åndeleg spørsmål. Forunderlege greier. Det er jo ikkje snakk om at kvinner skal få hyrdefunksjon om ein gjer ei slik endring, og at ein dermed går på tvers av Bibelen. Nei, det det er snakk om, er kva funksjon kretsstyret skal ha! Eit reint praktisk spørsmål, altså.

Difor er det over kanten når einskilde av debattantane samanliknar det nye forslaget med djevelens verk, og dermed stemplar oss som har eit anna syn som vranglærarar. Det er også forunderleg når ein brukar uttrykk som “å gi etter for tidsånda”, “gå vekk frå dei gamle stiar” eller “forkasta bibelske prinsipp” i ei praktisk sak som dette.

Sistnemnde er særleg forunderleg, ettersom eg ikkje kan finna kretsstyret – eller noko som liknar på det – i Bibelen. Det eg derimot finn, er at Paulus ber Timoteus om å setja inn eldste i kvar by (dvs. i kvar kyrkjelyd, forsamling eller bedehus, om du vil). Ein slik funksjon fyller vel nattverdsstyra på bedehusa i våre dagar? Ikkje kretsstyret i alle fall.

I Bibelen min står det dessutan at dersom det var større læremessige spørsmål ein sleit med, spurte ein apostlane i Jerusalem til råds. I dag har me apostlane sine ord i Bibelen. Elles er vel hovudstyret og rådsmøtet det næraste ein kjem apostelmøtet i Jerusalem. Det er ikkje kretsstyret i alle fall.

Eg var utsending til kretsmøtet. Men tok ikkje ordet. Skamme seg!

PS: Forslaget om å opna styret for kvinner fekk eit knapt fleirtal, men langt frå det påkrevde to tredels fleirtal som må til for at lovane kan endrast. 171 stemde for kvinner i styret, mens 155 stemde mot.

Til orientering: Min neste skikkelege arbeidsdag blir rundt 5. november.

Berre sånn dersom nokon skulle lura.

Eg har bestemt meg.

Det kjem til å bli beinhardt, men eg trur det er verd det.

Eg er nemleg innehavar av utruleg mykje unyttig. Eller kanskje ikkje unyttig akkurat – men i alle fall ting som eg sjeldan eller aldri gjer meg bruk av. Gjenstandar. Ting. Som det er uhyre sjeldan eg ofrar så mykje som eit blikk på.

Men no har eg altså bestemt meg.

Eg skal freista å kvitta meg med minst ein fjerdedel av tinga eg eig. Og gå ut med gevinst.

Eg får jo ikkje noko av skrapet med meg til himmelen allikevel.

Kona har lenge gleda seg til å ta turen til København. Her er det nemleg så mange kjekke butikkar å kikka i. Skuffinga var difor stor då det viste seg at samtlege butikkar var stengde då me kom i dag – på ein fredag. Årsaken til avstenginga var noko som blir kalla Den store bededagen.

Dette må vera den mest heilage av alle dagar her i Danmark. For ein butikkinnehavar freista å trøysta Inger Line med at dei skulle ha ope på sundag i staden.

Eg veit ikkje kor ofte dette skjer. Det som derimot er sikkert, er at eg var der då det skjedde.