>
Ja, eg koke litt. Ska kanskje ikkje så møje t heller då. Men uansett – Knut fekk nettopp følgande kommentar:
“Bla bla bla…lenge siden…tre barn på fem år??? Tanzania? Hva gjør du der? Regner med at fruen er husmor først og fremst”.
Og dette frå ei på min egen alder!
>Nå blei d hett 20 juni 2009
>Eksklusiv smak 17 desember 2008
>Mine ønsker for i år:
Canon EF 16-35mm F2.8L II USM Objektiv
Pris: 13 695,-
iPhone 3G
Pris: 7287,-
Final Cut Studio 2
Pris: 11 490,-
Apple Cinema HD Display (30-tommers flatskjerm)
Pris: 15 790,-
Mini Cooper S (Cabrio)
Pris: 421 800,-
Vonar at ein eller annan vinn i Lotto snart. Ha ei strålande materialistisk jul, alle saman
>Eg innser … 19 november 2008
>
… at denne bloggen har hatt langt færre besøkande etter at eg flytta til utlandet og at antalet kommentarar har stupt i takt med besøket.
Og eg som er så glad i litt åtgaum … No kan eg jo ikkje klaga på deg, kjære lesar, som faktisk les – og kanskje kommenterer – dette innlegget. Men eg undrast likevel: Korleis kan det ha seg at blogginnlegg om bollebakst og fjesglaning kan sopa inn kommentarar i fleng, medan desse dramatiske og kjenslefylte orda ikkje skapte meir engasjement enn dei skarve to? (Takk for kommentaren, Kari – den andre kommentaren var min eigen.)
>Sebrastriper 28 august 2008
>
I dag er det minst ein middelaldrande sandnesmann som syns eg er ein dust.
Han kom nemleg syklande ned vegen frå venstre ikledd sin tettsitjande trikot, og hadde rimeleg god fart mot sebrastripene like nedanfor. Mannen forventa nok at eg skulle stoppa då eg kom køyrande. Det gjorde eg ikkje, og trikotmannen måtte bråbremsa såpass kraftig at hjelmen datt ned i augene på han. Han vart sur.
I min barndom lærte eg at bilar ikkje har vikeplikt for syklande i fotgjengarfelt. Mr Hushovd-wannabe skulle altså ha hoppa av sykkelen og gått over. Då hadde eg stoppa.
(Dette gjeld ikkje i Afrika. Men der er det ingen som syklar i trikot heller. Hah, det skulle tatt seg ut!)
Er ikkje dette barnelærdom? Eg hadde rett og supersykkelmannen feil. Eller?
>Eg skal aldri klaga … 26 august 2008
>
… over at me er så heldige å kunne få barn. Men no er eg lei av graviditet. Altså; eg er jo ikkje gravid. Inger Line er gravid. Og eg er lei av at ho er gravid, viss du forstår.
Ho får ikkje sova om natta, så då må ho sova halve dagen i staden. Ikkje noko å klaga over, eg veit det, men eg er lei av det likevel. Eg er dessutan lei av at ho berre MÅ tygga på isbitar til alle døgnets tider (heilt grusom lyd), lei av at ho ikkje kan sitja eller gå særleg lenge i gongen, av at ho ikkje kan bæra noko som helst, og lei av å ikkje kunna planlegga noko framover, fordi me ikkje kan vita når fødselen skal skje. Og ikkje minst er eg lei av alt snakket hennar om kor lei ho er av å vera gravid.
Men eg skal ikkje klaga. Det er ikkje eg som er gravid. Inger Line har det mykje verre.
Og me er heldige.
>Ein i mengda 5 august 2008
>Eg er sikkert ein av kring 500 bloggarar som denne veka skriv følgande: Eg var på UL sist veke. Det var kjekt. Hanna lærte seg å dansa med løfta hender. Inspirasjonskjelda var truleg denne karen:
Og så til noko som heilt sikkert ikkje sømer seg på ein misjonærblogg. Men eg treng råd, innspel og hjelp. Under det siste kveldsmøtet på UL, kjenner eg ei umiskjenneleg lukt. Eit av menneska i nærleiken av meg har altså avgitt flatulens. Forsiktig ser eg rundt meg, og oppdagar til mi store undring at eg er omringa av berre jenter. Interessant, tenker eg i mitt indre, før det sakte men sikkert går opp for meg at samtlege av jentene rundt meg også kjenner lukta og at samtlege av dei (utanom opphavspersonen, sjølvsagt) naturleg nok (?) har mistanke til den einaste guten i kretsen – altså meg.
Kva gjer ein i ein slik situasjon? Blir sitjande og forblir uskuldig dømt? Går frå åstaden og vonar at brotskvinna skal begå ein ny bommert i mitt fråvær? Reiser meg opp og erklærer høgt og tydeleg at eg er utan skuld?
